oyun
Yetenek ve zekâ geliştirici, belli kuralları olan, iyi vakit geçirmeye yarayan eğlence; baziçe
Oyun, Eski Türkçe oy- ‘oynamak’ fiilinden -(u)n ekiyle türemiş yerli bir addır; Tietze, ETDES, Stachowski ve Starostin–Dybo–Mudrak bu türetmede birleşir. Kök fiil Türkiye Türkçesinde tek başına kalmamış, Yakutçada oy- ‘sıçramak’ olarak yaşamaktadır. Sözcük Mani ve Budist Uygur metinlerinden başlayarak kesintisiz tanıklanır; Kaşgarlı onu ‘oyun’ ve ‘yarış’ anlamında verir. Clauson ise oyun'un o:y- ‘oymak’ fiilinden gelmiş olma ihtimalini, Türk oyunlarında deliklerin önemine dayanarak tümüyle dışlamaz.
- 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: oyun
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: oyun
- 13. yy. · Karahanlı Türkçesi: oyın ~ oyun
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: oyun
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: oyun
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: oyun ~ oyn
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: oyun ~ oyın
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: oyun
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: oyun
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: oyun
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: oyun
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: oyun