oyun — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 15 Ekim 2026, 23:36 (Türkiye saati)

sözcük
592
kaynak
39
tarihsel tanık
111.924
en eski kayıt
8. yy.

oyun

Yetenek ve zekâ geliştirici, belli kuralları olan, iyi vakit geçirmeye yarayan eğlence; baziçe

Oyun, Eski Türkçe oy- ‘oynamak’ fiilinden -(u)n ekiyle türemiş yerli bir addır; Tietze, ETDES, Stachowski ve Starostin–Dybo–Mudrak bu türetmede birleşir. Kök fiil Türkiye Türkçesinde tek başına kalmamış, Yakutçada oy- ‘sıçramak’ olarak yaşamaktadır. Sözcük Mani ve Budist Uygur metinlerinden başlayarak kesintisiz tanıklanır; Kaşgarlı onu ‘oyun’ ve ‘yarış’ anlamında verir. Clauson ise oyun'un o:y- ‘oymak’ fiilinden gelmiş olma ihtimalini, Türk oyunlarında deliklerin önemine dayanarak tümüyle dışlamaz.

  1. 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: oyun
  2. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: oyun
  3. 13. yy. · Karahanlı Türkçesi: oyın ~ oyun
  4. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: oyun
  5. 14. yy. · Harezm Türkçesi: oyun
  6. 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: oyun ~ oyn
  7. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: oyun ~ oyın
  8. 15. yy. · Çağatay Türkçesi: oyun
  9. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: oyun
  10. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: oyun
  11. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: oyun
  12. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: oyun

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).