yazılı
Harf veya işaret dizileri aracılığıyla metne dönüştürülmüş olan; ilgili: → metin.
Yazılı, Türkçe yaz- ‘yazmak’ fiilinden türemiştir: Gülensoy sözü yazı adına -lı ekinin getirilmesiyle açıklar (yaz-ı+lı), ‘alna yazılmış, mukadder’ anlamlı yazılı için ise yaz-(g)ı+lı çözümlemesini önerip bu kullanımı yazgı sözüne bağlar. Kâmûs-ı Türkî ‘yazısı olan’, ‘yazılmış’, ‘deftere geçirilmiş’ ve ‘mukadder’ anlamlarını verir. Söz XIII. yüzyılda Şeyyâd Hamza'nın Yusuf u Züleyhâ'sında ‘yazılmış’ anlamıyla geçer; XIV.–XVI. yüzyıl metinlerinde yazılu ve yazlu okunuşlarıyla yaygındır, resim ve nakış için de kullanılır. Eski Anadolu metinlerinde asılu, kazılu gibi edilgen tabanlı sözlerle yan yana geçmesi, yaz-ıl- tabanından da açıklanabileceğini düşündürür (Bitigçi açıklaması).
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: yazılı
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: yazılı
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: yazılı
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: yazılı