birlik
Tek, bir olma durumu
Birlik, bir sayısına soyut ad yapan -lik ekinin getirilmesiyle kurulmuş Türkçe bir sözcüktür. En eski tanıkları XI. yüzyılda Kutadgu Bilig'in giriş beyitlerindedir; burada Tanrı'nın sayıya sığmayan birliği anlatılır. Söz Harezm, Kıpçak, Çağatay ve Anadolu metinlerinde aynı dinî anlamla sürer: Dede Korkut Kitabı'nda _taŋrınuŋ birligine yoḳdur güman_ denir. ‘Bir arada olma, birleşme’ anlamı XIV. yüzyılda Garib-nâme'de belirgindir, birlik ol- ‘birleşmek’ deyimi XV. yüzyıldan beri tanıklanır. Gülensoy'a göre söz Rumenceye berlic ~ birlic biçimiyle geçmiştir.
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: birlik
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: birlik
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: birlik
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: birlik
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: birlik
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: birlik
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: birlik
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: birlik
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: birlik
- 18. yy. · Osmanlı Türkçesi: birlik
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: birlik
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: birlik