bütün
→ tam
Bütün, Eski Türkçe büt- 'tamamlanmak, bitmek' fiilinden -(ü)n ekiyle türemiş bir sözdür; Türkiye Türkçesindeki bit- fiili de aynı kökün ünlüsü değişmiş devamıdır. İlk tanıkları Uygur metinlerinde 'tam, eksiksiz' anlamıyla görülür; Karahanlı döneminde 'doğru, güvenilir' kişi ve 'sağ, sahih' para için de kullanılır. Eski Anadolu Türkçesinde bütün et- 'kırığı bitiştirip sağlam hâle getirmek' gibi kalıplar vardır. Zarf olarak 'tamamıyla' anlamı ve bütün bütün, büsbütün pekiştirmeleri de aynı sıfattan gelişmiştir. Sözün Arapçadan geldiği düşüncesi ETDES'te kesin biçimde reddedilir.
- 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: bütün, pütün, büdün
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: bütün
- 13. yy. · Kıpçak Türkçesi: bütün
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: bütün, bitün
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: bütün
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: bütün
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: bütün
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: bütün
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: bütün