duygu
Çevreden veya bedenden gelen uyarıları duyu organları aracılığıyla algılama yetisi; his.
Duygu, duy- fiiline soyut ad yapan -gu ekinin getirilmesiyle kurulmuş Türkçe kökenli bir sözdür; Tietze sözü duy- + -gu diye çözümler, Kâmûs-ı Türkî de duymak'tan türetir. İncelenen kaynaklardaki en eski tarihli kayıt Redhouse'un 1890 tarihli sözlüğündedir: söz orada ‘algı’ ve ‘algılanan, işitilen şey; haber, bilgi’ anlamlarıyla geçer. XIX. yüzyıl sonunda Kâmûs-ı Türkî ilk anlam olarak ‘işitme, duyma’yı, ikinci olarak ‘işitilerek edinilen haber’i verir; Türkiye Türkçesindeki ‘his’ anlamı orada üçüncü sıradadır. Şemseddin Sâmî, arı Türkçe olduğu hâlde duygu'nun Arapça his sözü yüzünden haksız yere geri plana itildiğini belirtir.
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: duygu
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: duygu