yön
Başvuru noktasından hareketle bir başka konumun hangi tarafta bulunduğunu gösteren uzamsal doğrultu; ilgili: → doğrultu.
Yön, Türkçenin yerli sözcüklerindendir: Stachowski onu Ortak Türkçe *jȫn ‘yön, taraf’ biçimine bağlar ve yönel- fiilinin de bu addan türediğini belirtir. Karşılıkları Tatarca, Başkurtça, Kırgızca ve Kazakçada ‘yan, yol, yöntem’ ya da ‘ucuz, düzgün’ gibi anlamlarla yaşar. Söz XIII. yüzyıl sonu ile XIV. yüzyıl başından Anadolu ve Harezm metinlerinde ‘yan, taraf, yüz; yol’ anlamlarıyla ve yönin tut- ‘yüzünü çevirmek’ gibi deyimlerle tanıklanır; Dede Korkut Kitabı'nda da geçer. Eski Uygurcadaki yon sözcüğünü Starostin–Dybo–Mudrak aynı sözcük sayar; Clauson ise onu anlamı belirsiz, alıntı olabilecek ayrı bir sözcük olarak ele alır.
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: yön
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: yön
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: yön
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: yön
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: yön
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: yon
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: yön
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: yön