mutluluk
Kişinin yaşamından, ilişkilerinden veya elde ettiklerinden duyduğu derin hoşnutluk ve iç rahatlığı; mut (I), ongunluk, kut, devlet, saadet, bahtiyarlık, saadetlilik.
Mutluluk, mutlu sıfatına sıfattan ad yapan -luk ekinin getirilmesiyle kurulmuş bir Türkçe türetmedir (Bitigçi açıklaması). Söz 1831'de Hindoğlu'nun Fransızca–Türkçe sözlüğünde Fransızca salut karşılıkları arasında şifa, sağlık ve selâmet ile birlikte kayıtlıdır. Tabanın kökeni tartışmalıdır: Kâmûs-ı Türkî mut'u ‘uğur, kut, baht, talih’, mutlu'yu ‘uğurlu, kutlu, bahtiyar’ diye kaydeder; bu, mut + -lu çözümlemesini akla getirir. Tietze mut ‘baht, talih’ sözcüğünün kökenini bilinmez sayar. Stachowski ise mutlu'yu umut sözcüğünden türemiş *umutlu biçimine bağlar.
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: mutluluk
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: mutluluk