güzellik
Estetik bir zevk, coşku, hoşlanma duygusu uyandıran nitelik; hüsün
Güzellik, güzel sıfatına -lik ekinin getirilmesiyle kurulmuş Türkçe bir addır. Tietze türevi güzel maddesi altında ‘güzel ya da yakışıklı olma hâli; iyilik’ anlamlarıyla verir ve en eski tanığını Ferec ba'de'ş-Şidde'nin 1451 tarihli metninden gösterir; söz daha önce Ahmed-i Dâ'î Dîvânı'nda da geçer. Taban güzel'in kökeni kesin değildir: Tietze ve Räsänen onu soru işaretiyle göz'e bağlar. Kâmûs-ı Türkî güzelliğe ‘iyilik, hoşluk’, ‘tatlılık, yumuşaklık’ ve ‘iyi haber’ anlamlarını da verir; Anadolu ağızlarında söz örtmece yoluyla şark çıbanının adı olmuştur.
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: güzellik
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: güzellik
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: güzellik
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: güzellik
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: güzellik