işçi
İşverenin yönetiminde zihinsel veya bedensel emek sunarak ücret alan kişi; ilgili: → çalışan.
İşçi, iş adına meslek ve uğraş bildiren -çi ekinin getirilmesiyle kurulmuş eski bir Türkçe sözdür. Clauson onu i:ş ‘iş’ten türemiş bir kılıcı adı olarak verir; en eski tanıklar XI. yüzyıldandır: Kaşgarlı Mahmud tavrak ışçı ‘çabuk işçi’ örneğini kaydeder, Kutadgu Bilig'de de söz birçok kez geçer. Söz Harezm, Kuman ve Çağatay metinlerinde sürer; Kâmûs-ı Türkî onu ‘işle uğraşan adam, amele’ ve ‘el işi yapan kadın’ anlamlarıyla verir. Gülensoy sözü *īş+çi diye çözümler ve Türk dillerindeki karşılıklarını sıralar. XX. yüzyılda kumarbaz argosunda ‘hileci oyuncu’ anlamı da kaydedilmiştir.
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: ışçı ~ işçi
- 13. yy. · Harezm Türkçesi: işçi
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: işçi
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: işçi
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: işçi
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: işçi
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: işçi