çalışan
Bir işin gerektirdiği zihinsel veya bedensel çabayı gösteren kişi; ilgili: → emek.
Çalışan, çalışmak fiiline -an sıfat-fiil ekinin getirilmesiyle kurulmuş ve adlaşmış bir sözdür (ek çözümlemesi Bitigçi açıklaması). Taban fiil çalış-, Tietze'ye göre çal- ‘vurmak’ fiilinin ortaklık biçimidir ve Eski Türkçede ‘vuruşmak’ anlamındadır (Gülensoy da çal-ış- diye çözümler). Bu eski anlam Dede Korkut Kitabı'nın dua kalıbında görülür: _çalışanda ḳara polat öz ḳılıcuŋ gedilmesün_ ‘vuruşurken kara çelik kılıcın gedilmesin’. XVII. yüzyılda Evliyâ Çelebi'de fiilin -an'lı biçimi ‘uğraşan, çabalayan’ anlamlı sıfat-fiil olarak geçer; XIX. yüzyıl sonunda Kâmûs-ı Türkî fiile ‘çabalamak, iş görmek’ anlamlarını verir. Ücretle görev yapan kimse anlamının ne zaman yerleştiği belgelenmemiştir.
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: çalışan
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: çalışan