merkez
Bir bölgenin veya kuruluşun yönetim yeri
Merkez, Arapçada ‘dikmek, saplamak’ anlamlı r-k-z kökünden kurulmuş markaz ‘dikilen yer, orta nokta’ adından alınmıştır. Kâmûs-ı Türkî sözün ilk anlamını, çevresinde dönen bir şeyin bağlandığı direğin saplandığı yer diye açıklar; daire ve kürenin ortası, yönetim yeri, genel idarehane ve karakol anlamları bu ‘orta nokta’ fikrinden dallanır. Söz XIV. yüzyılda Garib-nâme'de ve Süheyl ü Nev-bahâr'da ‘durak’ ve ‘dairenin ortası’ anlamlarıyla geçer; Tietze 1451 tarihli Ferec ba'de'ş-Şidde'den merkez-i hilâfet ‘halifelik merkezi’ tamlamasını aktarır. XX. yüzyılın başında söz ‘durum, tarz’ anlamında da kullanılıyordu: _işler bu merkezde_ ‘işler bu durumda’.
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: merkez
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: merkez
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: merkez
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: merkez
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: merkez
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: merkez
- 20. yy. · Osmanlı Türkçesi: merkez
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: merkez