baykuş — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 13 Ekim 2026, 16:29 (Türkiye saati)

sözcük
234
kaynak
35
tarihsel tanık
63.885
en eski kayıt
8. yy.

baykuş

Çoğu türü geceleri avlanan, başını geniş açıyla çevirebilen ve uçarken az ses çıkaran yırtıcı kuş. İleriye bakan büyük gözleri loş ortamda seçmeyi kolaylaştırır; bazı türlerin başında kulak sanılan tüy çıkıntıları vardır.

Baykuş, kaynakların çoğunda bay ve kuş sözlerinden kurulmuş Türkçe bir ad olarak açıklanır: Tietze ve Räsänen ilk ögeyi bay 'zengin', Gülensoy bay 'güçlü; zengin; kutsal' diye yorumlar. Eren ikinci ögenin kuş olduğunu açık bulur, ama bay'ın kökenini tartışmalı sayar ve bay'ı Farsçadaki 'tanrı' sözüne bağlayan bir görüşü de anar. Stachowski 'zengin kuş' açıklamasının kuşun uğursuz sayılmasına ve akraba dillerdeki 'yoksul, aptal' anlamlarına uymadığını söyleyerek kökeni belirsiz sayar. Söz Yûnus Emre'den beri tanıklanır.

  1. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: baykuş
  2. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: baykuş ~ bayġuş
  3. 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: bay-kuş
  4. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: bayḳuş
  5. 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: bayḳuş
  6. 16. yy. · Çağatay Türkçesi: baykuş
  7. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: baykuş
  8. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: baykuş
  9. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: baykuş

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).