yapı
Barınmak veya başka amaçlarla kullanılmak için yapılmış her türlü mimarlık eseri; bina, mimari
Yapı, Eski Türkçe yapıg ~ yapug sözünün devamıdır; Clauson'a göre yap- fiilinden türemiş, geniş anlamlı bir addır ve Tietze de sözü buna bağlar. Eski metinlerde söz daha çok ‘örtü’ anlam alanındadır: Uygurcada Budist terim olarak ‘(dünyaya) bağlanma’ ve ‘kabuk’, Karahanlı Çiğil ağzında ‘at çulu’, Çağataycada ‘örtü, peçe’. ‘Bina’ anlamı XIV. yüzyıl sözlüklerinde ve Eski Anadolu Türkçesinde görülür. Osmanlıcada ‘bina’, ‘inşaat’ ve ‘beden yapısı’ anlamlarını kazanan söz, Türkiye Türkçesinde ‘strüktür’ karşılığına da genişlemiştir.
- 10. yy. · Eski Uygur Türkçesi: yapıg ~ yapag
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: yapı
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: yabog ~ yapug
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: yapug ~ yapuk
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: yapu ~ yapı
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: yapu ~ yapı
- 18. yy. · Osmanlı Türkçesi: yapu
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: yapı
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: yapı