yeni
Kullanılmamış veya az kullanılmış olan; cedit, eski karşıtı
Yeni, Eski Türkçedeki yaŋı sözcüğünün Oğuz kolunda ünlüsü incelmiş biçimidir. En eski tanığı 8. yüzyılda Uygur Kağanlığı'nın Şine Usu Yazıtı'ndadır; orada yaŋı, ayın ilk on gününü sayan tarih ifadelerinde geçer. Kaşgarlı Mahmud ve Kutadgu Bilig yaŋı'yı bugünkü 'yeni' anlamıyla kullanır. Räsänen ve Stachowski sözcüğü yaŋ 'yan' adına sıfat yapan -kı ekinin eklenmesiyle açıklar ('yanda bulunan'); EDA bu açıklamayı olasılık dışı bulur. Stachowski'ye göre a > e değişmesi önceki y sesinin etkisidir.
- 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): yaŋı
- 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: yaŋı
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: yaŋı
- 13. yy. · Kıpçak Türkçesi: yaŋı ~ yeŋi
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: yeni
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: yėŋi
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: yeŋi ~ yeñi
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: yeŋi ~ yėŋi
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: yeni
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: yeni
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: yeni