ilgili — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 13 Ekim 2026, 16:29 (Türkiye saati)

sözcük
234
kaynak
35
tarihsel tanık
63.885
en eski kayıt
8. yy.

ilgili

İlgilenmiş olan, ilgisi bulunan; alakalı, alakadar, müntesip

İlgili, ilgi adına -li ekinin getirilmesiyle kurulmuş bir sıfattır. Tietze'ye göre ilgi ‘alaka, ilinti’, Eski Türkçe il- ‘dokunmak, ilişmek’ fiiline alet adı yapan -gi ekinin eklenmesiyle yeni türetilmiş bir sözdür. Aynı fiil XV. yüzyıl Anadolu metinlerinde ‘dokunmak, ilişmek’ anlamıyla yaşar; ağızlardaki ilgi ‘çengelli iğne, paçaya dikilen bağ’ da Tietze'ye göre aynı yapıdandır. Gülensoy ilgili'yi ilgi'nin türevleri arasında sayar ve kök fiili Eski Uygurca il- ~ yil- ‘iliştirmek, bağlamak’ ile eşler. İncelenen kaynaklarda sözün tarihli en eski kullanımı Derleme Sözlüğü'nün 1968 tarihli III. cildindeki tanımlardadır.

  1. 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: il- ~ yil-
  2. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: il-
  3. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: il- ~ ilgi
  4. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: il-
  5. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: ilgi ~ ilgili

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).