çilek — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 14 Ekim 2026, 08:39 (Türkiye saati)

sözcük
297
kaynak
37
tarihsel tanık
84.969
en eski kayıt
8. yy.

çilek

Gülgillerden, sapları sürüngen, çiçekleri beyaz bir bitki

Çilek Türkçe bir meyve adıdır; Tietze sözü Türk dillerinde yaygın çigelek türünden biçimlere bağlar, Türkmence çiğelek ve Nogayca çiğlek bu biçime daha yakın durur. Stachowski Ortak Türkçe *çīgelek biçimini Türkiye Türkçesi çiy 'şebnem' sözünün de tabanı olan *çīg'e dayandırır. Räsänen çileği Altayca yīlek 'yemiş' ile birleştirmişse de Eren ç- ile y-'nin denk tutulamayacağını söyleyerek bu bağı ses bakımından olanaksız bulur ve Doerfer'in de doğrudan bir bağ görmediğini aktarır. Tarihsel Derlem'de söz XVII. yüzyılda Evliyâ Çelebi'de yerde biten bir meyvenin adı olarak görülür. Eren'e göre çilek Türkçeden Farsçaya da geçmiştir.

  1. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: çilek
  2. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: çiğlek ~ çilek
  3. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: çilek

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).