ev — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 14 Ekim 2026, 14:02 (Türkiye saati)

sözcük
343
kaynak
37
tarihsel tanık
93.960
en eski kayıt
8. yy.

ev

Bir kimsenin veya ailenin içinde yaşadığı yer; bark, ev bark, beyit, dar (IV), hane, mekân

Ev, Türk dillerinin en eski katmanından gelen yerli bir addır. Clauson özgün biçimi e:v diye verir; Stachowski ve Starostin–Dybo–Mudrak sözlüğü Ortak Türkçe *eb biçiminden yola çıkar. Stachowski'ye göre söz başlangıçta hem sabit konutu hem taşınabilir çadırı karşılayan genel bir barınak adıydı. Kaşgarlı Mahmud XI. yüzyılda Türklerle Oğuzların sözü farklı söylediğini kaydeder: Atalay çevirisine göre Türkler ew, Oğuzlar ev der, Clauson ve ETDES ise ew'yi Oğuzlara verir. Clauson'a göre ew'den üy ~ öy gelişmiş, ev biçimi başlıca Oğuz kolunda kalmıştır. Daha öte kökeni bilinmez; Sümerce ve Çince bağlantılar kanıtsızdır, Kore–Japon karşılaştırması Altay kuramına dayanır.

  1. 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): ev
  2. 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: eb ~ ev
  3. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: ev ~ ew
  4. 13. yy. · Harezm Türkçesi: ew ~ üy
  5. 13. yy. · Kıpçak Türkçesi: ev ~ iv
  6. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ev
  7. 15. yy. · Çağatay Türkçesi: üy
  8. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ev ~ iv
  9. 15. yy. · Osmanlı Türkçesi: ev
  10. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: ev
  11. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: ev
  12. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: ev

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).