ev
Bir kimsenin veya ailenin içinde yaşadığı yer; bark, ev bark, beyit, dar (IV), hane, mekân
Ev, Türk dillerinin en eski katmanından gelen yerli bir addır. Clauson özgün biçimi e:v diye verir; Stachowski ve Starostin–Dybo–Mudrak sözlüğü Ortak Türkçe *eb biçiminden yola çıkar. Stachowski'ye göre söz başlangıçta hem sabit konutu hem taşınabilir çadırı karşılayan genel bir barınak adıydı. Kaşgarlı Mahmud XI. yüzyılda Türklerle Oğuzların sözü farklı söylediğini kaydeder: Atalay çevirisine göre Türkler ew, Oğuzlar ev der, Clauson ve ETDES ise ew'yi Oğuzlara verir. Clauson'a göre ew'den üy ~ öy gelişmiş, ev biçimi başlıca Oğuz kolunda kalmıştır. Daha öte kökeni bilinmez; Sümerce ve Çince bağlantılar kanıtsızdır, Kore–Japon karşılaştırması Altay kuramına dayanır.
- 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): ev
- 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: eb ~ ev
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: ev ~ ew
- 13. yy. · Harezm Türkçesi: ew ~ üy
- 13. yy. · Kıpçak Türkçesi: ev ~ iv
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ev
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: üy
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ev ~ iv
- 15. yy. · Osmanlı Türkçesi: ev
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: ev
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: ev
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: ev