sinek — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 13 Ekim 2026, 15:07 (Türkiye saati)

sözcük
224
kaynak
35
tarihsel tanık
60.865
en eski kayıt
8. yy.

sinek

Çift kanatlılardan, birtakım uçucu böceklerin genel adı; cibin

Sinek, Eski Türkçe siŋek'ten gelir. Eren'in aktardığına göre Brockelmann sözü sineğin kanatlarıyla çıkardığı siŋ sesinden açıklamış, Clauson da buna katılmıştır; Tietze siŋ yansımasına küçültme eki -ek getirildiğini, Stachowski ve Gülensoy da sözün siŋ yansımasına dayandığını belirtir. Eren ve Gülensoy'un aktardığına göre Moğolca simaγul ile birleştirmeye Doerfer karşı çıkmıştır. Söz Uygurca bir Budist metinde ve XI. yüzyılda Kaşgarlı Mahmud'da siŋek biçimiyle geçer; Kaşgarlı'ya göre şehirliler bu adı sivrisineğe, göçebeler karasineğe verir. Eski Anadolu Türkçesinde siñek ~ sinek yazılır; iskambildeki sinek anlamını Tietze 1933 tarihli bir tanıkla gösterir.

  1. 8. yy. · Eski Uygur Türkçesi: siŋek
  2. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: siŋek
  3. 13. yy. · Kıpçak Türkçesi: siŋek
  4. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: sinek
  5. 14. yy. · Harezm Türkçesi: siŋek
  6. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: siŋek ~ siñek
  7. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: siñek ~ siŋek
  8. 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: sinek
  9. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: sin-ek ~ sinek
  10. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: siŋek ~ sinek
  11. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: sinek

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).