sağlık — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 14 Ekim 2026, 12:12 (Türkiye saati)

sözcük
324
kaynak
37
tarihsel tanık
90.371
en eski kayıt
8. yy.

sağlık

Bireyin fiziksel, sosyal ve ruhsal yönden tam bir iyilik durumunda olması, vücut esenliği; keyif, sıhhat

Sağlık, ‘diri, esen’ anlamındaki sağ sıfatına -lık ekinin getirilmesiyle kurulmuş yerli bir addır; Tietze sözü sağ'a bağlar, Clauson da bugünkü sağlık'ın ‘sağlık, ayıklık’ bildiren soyut bir ad olduğunu ve ilk kez XIV. yüzyılda Harezm ve Osmanlı metinlerinde görüldüğünü belirtir. Uygur ve Karahanlı metinlerindeki sağlık ise sağ- ‘süt sağmak’ fiilinden türemiş, ‘sağmal koyun’ anlamında ayrı bir sözcüktür. XIV. yüzyıldan itibaren Anadolu'da saġlıḳ ‘esenlik, sağ olma’ anlamıyla yaygınlaşmış; eline sağlık, sağlık olsun gibi deyimler de bu temelden doğmuştur.

  1. 14. yy. · Harezm Türkçesi: sağlık
  2. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: sağlık ~ saġluġ
  3. 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: sağlık ~ savluk
  4. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: saġlıḳ ~ ṣaġlıġ
  5. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: sağlık
  6. 18. yy. · Çağatay Türkçesi: sağlığ
  7. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: sağlık
  8. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: sağlık

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).