yüzey
Bir cismi uzaydan ayıran yaygın bölüm; satıh, yüz (II)
Yüzey, yüz adına -ey ekinin getirilmesiyle kurulmuş bir türevdir; incelenen kaynakların hiçbirinde ayrı maddesi bulunmadığından türetme çözümlemesi Bitigçi açıklamasıdır. Tabandaki yüz Kaşgarlı Mahmud'dan beri ‘çehre’ anlamıyla tanıklanır, ama eski metinlerde bir şeyin üstünü, dış yanını da anlatır: Tietze XIV. ve XV. yüzyıldan yol yüzi, deryā yüzi ‘deniz üstü’ gibi örnekler verir, Kâmûs-ı Türkî ise yüz'ün anlamları arasında ‘sath’ı sayar. Kâmûs-ı Türkî'de bulunmayan yüzey, yüz'ün bu ‘satıh’ anlamını tek başına karşılamak için türetilmiş genç bir sözcük görünümündedir (Bitigçi açıklaması); incelenen kaynaklardaki en eski tarihli kaydı Derleme Sözlüğü'nün 1963 tarihli ilk cildindedir.
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: yüzey