baba — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 16 Ekim 2026, 10:14 (Türkiye saati)

sözcük
602
kaynak
39
tarihsel tanık
113.147
en eski kayıt
8. yy.

baba

Çocuğu olan erkek; peder

Baba, Türk dillerinde çok eski ve yaygın bir akrabalık adıdır. Tietze, Räsänen ve Kâmûs-ı Türkî onu çocuk dili sözü sayar, Eren bu görüşün yaygın olduğunu söyler, Gülensoy yansıma kökenli bulur. ÈSTJa Ortak Türkçede uzun ünlülü *bāba biçimini ve ilk anlam olarak ‘annenin babası’nı kurar, Stachowski bu kurguya dayanır; Eren ise ‘büyükbaba’ anlamını sonraki bir gelişme sayar. Eski Uygurca tanığı tartışmalıdır; söz XIII. yüzyıldan beri Eski Anadolu, XIV. yüzyılda Harezm ve Kıpçak metinlerinde geçer. ‘Saygın yaşlı adam’dan derviş unvanı, tekke büyüğü, çete başı ve ‘üstün nitelikli’ anlamları gelişmiştir.

  1. 10. yy. · Eski Uygur Türkçesi: baba
  2. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: baba
  3. 14. yy. · Harezm Türkçesi: baba
  4. 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: baba
  5. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: baba
  6. 17. yy. · Çağatay Türkçesi: baba
  7. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: baba
  8. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: baba
  9. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: baba

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).