baba
Çocuğu olan erkek; peder
Baba, Türk dillerinde çok eski ve yaygın bir akrabalık adıdır. Tietze, Räsänen ve Kâmûs-ı Türkî onu çocuk dili sözü sayar, Eren bu görüşün yaygın olduğunu söyler, Gülensoy yansıma kökenli bulur. ÈSTJa Ortak Türkçede uzun ünlülü *bāba biçimini ve ilk anlam olarak ‘annenin babası’nı kurar, Stachowski bu kurguya dayanır; Eren ise ‘büyükbaba’ anlamını sonraki bir gelişme sayar. Eski Uygurca tanığı tartışmalıdır; söz XIII. yüzyıldan beri Eski Anadolu, XIV. yüzyılda Harezm ve Kıpçak metinlerinde geçer. ‘Saygın yaşlı adam’dan derviş unvanı, tekke büyüğü, çete başı ve ‘üstün nitelikli’ anlamları gelişmiştir.
- 10. yy. · Eski Uygur Türkçesi: baba
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: baba
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: baba
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: baba
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: baba
- 17. yy. · Çağatay Türkçesi: baba
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: baba
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: baba
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: baba