anne
Bir çocuğu doğuran veya evlat edinerek ya da bakımını üstlenerek ona annelik eden kadın; ana, valide.
Anne, ana ‘anne’ sözünün ikiz ünsüzlü, sevgi ve vurgu yüklü biçimidir. Tietze'ye göre bu biçim XIX. yüzyılın sonlarına doğru çocuk dilinde ve İstanbul söyleyişinde ortaya çıkmıştır; Tietze Şemseddin Sâmî'nin Kâmûs-ı Türkî'sine gönderir, incelenen kaynaklardaki en eski tarihli kayıt da budur. Clauson da ana'nın daha içten bir seslenme sözü olmak üzere anne gibi alışılmadık biçimlere uğradığını belirtir. Stachowski ise sözü daha eskiye götürür: vurgu nedeniyle ikizleşmiş Ortak Türkçe *anna'ya küçültme eki *-j eklenmiş, *annaj > *annäj yoluyla anne doğmuştur. Salarcadaki anna ve Çuvaşçadaki anne ‘anne’ de ikiz ünsüzlüdür. Ana'nın kendisi Eski Uygurcadan beri ana ~ ene biçimleriyle tanıklanır.
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: anne
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: anne