bağlı — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 15 Ekim 2026, 00:12 (Türkiye saati)

sözcük
378
kaynak
39
tarihsel tanık
98.320
en eski kayıt
8. yy.

bağlı

Bir bağ ile tutturulmuş olan

Bağlı, Tietze'ye göre Eski Türkçe baġlıġ ‘bağlı’ sözünün devamıdır; söz, bağ adına eski biçimi -lıġ olan -lı ekinin getirilmesiyle kurulmuş görünür (Bitigçi açıklaması). Tarihsel Derlem'de baġlıġ XI. yüzyılda Kutadgu Bilig'de, bağlığ XIV. yüzyılda Harezm, XV. yüzyılda Çağatay metinlerinde geçer. Anadolu'da XIII. yüzyıldan beri bağlı, Eski Anadolu Türkçesinde daha çok bağlu biçimi kullanılır: Ferec ba'de'ş-Şidde'de (1451) kıyıya bağlı gemi, kilitli kapı ve kapanmış yol için; Dede Korkut Kitabı'nda eli bağlu boynı bağlu kalıbında. Kâmûs-ı Türkî ve Dilçin büyü yoluyla erkekliği bağlanmış kişi anlamını da kaydeder; bu anlam Anadolu ağızlarında da yaşar.

  1. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: baġlıġ
  2. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: bağlı
  3. 14. yy. · Harezm Türkçesi: bağlığ
  4. 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: bağlı
  5. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: bağlu ~ bağlı
  6. 15. yy. · Çağatay Türkçesi: bağlığ
  7. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: bağlı ~ bağlu
  8. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: bağlu
  9. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: bağlı ~ bağlu
  10. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: bağlı

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).