saha — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 19 Ekim 2026, 23:31 (Türkiye saati)

sözcük
1236
kaynak
41
tarihsel tanık
178.535
en eski kayıt
8. yy.

saha

→ alan

Saha, Arapça sāḥa(t) ‘açık alan, meydan’ sözcüğünden alınmıştır; Stachowski, Räsänen ve Karaağaç kökeni Arapçaya bağlar. Tarihsel Derlem'de söz XVII. yüzyılda Evliyâ Çelebi Seyahatnâmesi'nde sâha yazımıyla, çoğunlukla cami ve tekke avlusu anlamında geçer; XVIII. yüzyılda Şeyh Gâlib sâha-i mir'ât ‘ayna yüzeyi’ tamlamasını kullanır. Kâmûs-ı Türkî XIX. yüzyıl sonunda sözcüğü ‘açık yer, meydan, ortalık’ ve ‘evin önündeki ya da çevresindeki açık yer, avlu’ anlamlarıyla verir; sâha-i semâ ‘gök alanı’ gibi tamlamalar da kurulurdu. Räsänen sözcüğü Kırım Tatarcasında ‘açık arazi’ anlamıyla kaydeder. Türkiye Türkçesinde saha hem ‘alan, bölge, uğraş alanı’ hem de takım oyunlarının oynandığı yer anlamındadır.

  1. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: sâha
  2. 18. yy. · Osmanlı Türkçesi: sâha
  3. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: sâha
  4. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: saha

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Atlas yükleniyor…

Kategoriler

Kategoriler hazırlanıyor…

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).