saha
→ alan
Saha, Arapça sāḥa(t) ‘açık alan, meydan’ sözcüğünden alınmıştır; Stachowski, Räsänen ve Karaağaç kökeni Arapçaya bağlar. Tarihsel Derlem'de söz XVII. yüzyılda Evliyâ Çelebi Seyahatnâmesi'nde sâha yazımıyla, çoğunlukla cami ve tekke avlusu anlamında geçer; XVIII. yüzyılda Şeyh Gâlib sâha-i mir'ât ‘ayna yüzeyi’ tamlamasını kullanır. Kâmûs-ı Türkî XIX. yüzyıl sonunda sözcüğü ‘açık yer, meydan, ortalık’ ve ‘evin önündeki ya da çevresindeki açık yer, avlu’ anlamlarıyla verir; sâha-i semâ ‘gök alanı’ gibi tamlamalar da kurulurdu. Räsänen sözcüğü Kırım Tatarcasında ‘açık arazi’ anlamıyla kaydeder. Türkiye Türkçesinde saha hem ‘alan, bölge, uğraş alanı’ hem de takım oyunlarının oynandığı yer anlamındadır.
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: sâha
- 18. yy. · Osmanlı Türkçesi: sâha
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: sâha
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: saha