yaşama
Hayvanların ve bitkilerin bedeninde beslenme, solunum ve yenilenmenin birlikte işlemesiyle çevreye tepki verebilme hâli. Bu işleyişin ritmi türe ve ortama göre değişir; tümü durduğunda biyolojik etkinlik sona erer.
Yaşama, yaşa- ‘yaşamak’ fiilinden -ma ekiyle kurulmuş bir addır. Gülensoy sözü ‘yaşamak işi’ anlamıyla verir ve yaş adına (kendi yazımıyla yāş¹) -a- ekinin, oluşan yaşa- fiiline de -ma ekinin getirilmesiyle açıklar. Hindoğlu'nun 1831 tarihli Fransızca–Türkçe sözlüğü Fransızca vie ‘hayat’ karşılıkları arasında yaşama'yı sayar; Şemseddin Sâmî'nin Kâmûs-ı Türkî'si sözü XIX. yüzyıl sonunda ‘sağ olma, uzun ömürlü olma’ ve ‘geçinme’ anlamlarıyla ayrı madde olarak kaydeder. Sözün daha eski geçmişi incelenen kaynaklarla izlenemiyor.
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: yaşama
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: yaşama