atılmak
Bulunduğu yerden uzaklaştırılmak, bir yöne gönderilmek veya bütünden çıkarılmak; ilgili: → atmak.
Atılmak, atmak fiiline edilgenlik ya da dönüşlülük bildiren -ıl- ekinin getirilmesiyle kurulmuştur (Tietze, Clauson, Gülensoy). Kaşgarlı Mahmud XI. yüzyılda _ok atıldı_ örneğinin yanında _çeçek ağzı atıldı_ ‘tomurcuk açıldı’ örneğini verir; fiil çiçeğin ve dağılmadan açılan her şeyin açılması için de kullanılıyordu. Anadolu'da fiil Yûnus Emre Dîvânı'ndan beri tanıklıdır; Dede Korkut Kitabı'nda savaş anlatılarında ok atıldı kalıbı geçer. Meninski 1687'de fiili ‘fırlatılmak’, ‘top ve tüfek boşanmak’ ve ‘dışarı atılmak, kovulmak’ karşılıklarıyla verir. Osmanlı Türkçesinde ‘ileri atılmak, saldırmak’ ve ‘itibardan düşmek’ anlamları gelişmiş, Türkiye Türkçesinde siyasete atılmak gibi kullanımlar yerleşmiştir.
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: atıl-
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: atıl-
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: atıl-
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: atıl-
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: atıl-
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: atıl-
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: atıl-
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: atıl-
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: atıl-