zevk — Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Last updated: 18 Ekim 2026, 23:48 (Türkiye saati)

Word
1211
kaynak
41
tarihsel tanık
170.391
en eski kayıt
8. yy.

zevk

Yaşanan veya düşünülen şeyin sürmesini istemeye yol açan doyum ve hoşlanma duygusu; ilgili: → haz.

Zevk, Arapça ḏawq ‘tatma, tat’ sözünden alınmıştır; Tietze, Stachowski, Räsänen ve Karaağaç bu kökende birleşir. Şemseddin Sâmî sözü ‘tatma, tat’ ve beş duyudan biri olan ‘tat alma duyusu’ diye açıklar, Özön Arapça yazımda zel harfiyle yazıldığını belirtir. Kaynaklar bunların yanında ‘haz’, ‘eğlence’, ‘alay’ ve ‘güzeli çirkinden ayırma yetisi, beğeni’ anlamlarını sıralar. Tarihsel Derlem'deki en eski tanıklar Yûnus Emre Dîvânı'ndadır; XIV. yüzyılda Kıpçak ve Anadolu metinlerinde zevk et- ‘eğlenmek, hoşlanmak’ kuruluşu yaygınlaşır, Evliyâ Çelebi XVII. yüzyılda en çok zevk u safâ ‘eğlence’ ikilemesini kullanır.

  1. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: zevk
  2. 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: zevk
  3. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: zevk
  4. 15. yy. · Çağatay Türkçesi: zevk
  5. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: zevk
  6. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: zevk
  7. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: zevk

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Words

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. New word işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).