insani — Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Last updated: 21 Ekim 2026, 15:15 (Türkiye saati)

Word
1269
kaynak
41
tarihsel tanık
187.355
en eski kayıt
8. yy.

insani

Kişinin onurunu, acısını ve temel gereksinimlerini gözeten; ilgili: → merhametli.

İnsani, Arapça insān ‘insan’ adından ilgi (nispet) bildiren -ī ekiyle kurulmuş insānī sıfatının Türkçedeki biçimidir; Karaağaç sözcüğü insan maddesinin içinde ‘insanlığa yaraşan, insanca’ karşılığıyla verir. En eski tanığı Âşık Paşa'nın 1330 tarihli Garib-nâme'sindeki cism-i insânî ‘insan bedeni’ tamlamasıdır; XVII. yüzyılda Evliyâ Çelebi'de akl-ı insânî ‘insan aklı’ gibi Farsça tamlamalarda geçer, Meninski 1687'de sözü Latince humanus karşılığı olarak kaydeder. Kâmûs-ı Türkî sıfatı Âdem'e ve insana ait olan, beşerî diye açıklar ve Arapça kurala uyan dişil insaniye biçimini de anar. Sözcük Türkiye Türkçesinde hem ‘insanla ilgili’ hem ‘insanca’ anlamlarıyla yaşar.

  1. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: insânî
  2. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: insânî
  3. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: insânî
  4. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: insani

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Atlas yükleniyor…

Kategoriler

Kategoriler hazırlanıyor…

Kaynaklar dizini

Kaynak dizini hazırlanıyor…

Words

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. New word işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).