insani
Kişinin onurunu, acısını ve temel gereksinimlerini gözeten; ilgili: → merhametli.
İnsani, Arapça insān ‘insan’ adından ilgi (nispet) bildiren -ī ekiyle kurulmuş insānī sıfatının Türkçedeki biçimidir; Karaağaç sözcüğü insan maddesinin içinde ‘insanlığa yaraşan, insanca’ karşılığıyla verir. En eski tanığı Âşık Paşa'nın 1330 tarihli Garib-nâme'sindeki cism-i insânî ‘insan bedeni’ tamlamasıdır; XVII. yüzyılda Evliyâ Çelebi'de akl-ı insânî ‘insan aklı’ gibi Farsça tamlamalarda geçer, Meninski 1687'de sözü Latince humanus karşılığı olarak kaydeder. Kâmûs-ı Türkî sıfatı Âdem'e ve insana ait olan, beşerî diye açıklar ve Arapça kurala uyan dişil insaniye biçimini de anar. Sözcük Türkiye Türkçesinde hem ‘insanla ilgili’ hem ‘insanca’ anlamlarıyla yaşar.
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: insânî
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: insânî
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: insânî
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: insani