kez
Bazı sayı sıfatlarıyla birlikte kullanılarak bir olayın ve olgunun her bir tekrarlanışını bildiren söz; el (I), defa, kere, sefer, yol
Kez ‘defa’ sözcüğünün kökeni tartışmalıdır. Stachowski onu Eski Türkçe kez ‘okun kiriş çentiği’ (Türkiye Türkçesinde gez) ile bir tutar ve Talât Tekin'e dayanarak Ana Türkçe *keŕ biçimine bağlar; anlam gelişimi için Lehçede ‘vuruş’ ve ‘kez’ anlamlarını birlikte taşıyan raz sözcüğünü örnek gösterir. ÈSTJa ise ‘ok’ ve ‘kez’ anlamlı sözleri ayrı sözcükler sayar. ‘Defa’ anlamı Kaşgarlı'da görülmez; XIII. yüzyıldan başlayarak Anadolu'da Şeyyâd Hamza'da gez, Yûnus Emre'de kez yazımıyla, XIV. yüzyılda Kıpçak metinlerinde tanıklanır.
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: kez ~ gez
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: kez
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: kez
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: kez
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: kez