davranış
Bir kişinin içinde bulunduğu koşullara, kişilere veya olaylara karşı sergilediği tutum ve eylem biçimi.
Davranış, davranmak fiilinin gövdesi davran-'a fiilden ad yapan -ış ekinin eklenmesiyle kurulmuş bir addır. Redhouse (1890) sözü ‘harekete ya da yeniden işe koyulmaya hazırlanma biçimi’ diye, Kâmûs-ı Türkî XIX. yüzyıl sonunda davranmak fiilinin adı olarak kaydeder; Radloff ‘davranış biçimi, tavır’ anlamını verir. Aynı sözlüklerde davranmak ‘ayağa fırlamak’, ‘karşı koymak için harekete geçmek’, ‘tetikte olmak’ ve ‘belli bir tarzda hareket etmek’ anlamlarını taşır; Türkiye Türkçesindeki ‘tutum ve eylem biçimi’ anlamı bu sonuncusundan gelişmiş görünür (Bitigçi açıklaması). davran- fiilinin daha eski kökeni incelenen kaynaklarda açıklanmaz.
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: davranış
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: davranış
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: davranış