ses
Kulağın duyabildiği titreşim; ün, çav (I), avaz, avaze, seda
Ses, başta Oğuz dilleri olmak üzere birçok Türk dilinde yaşayan yerli bir addır; Stachowski onu Ortak Türkçe *ses biçimine götürür, Räsänen ve Starostin–Dybo–Mudrak da Oğuz, Kıpçak ve Çuvaş kollarından karşılıklarını sıralar. Buna karşın sözcük Clauson'un XIII. yüzyıl öncesi sözlüğünde ve Kaşgarlı Mahmud'da yer almaz; Tietze'nin en eski tarihli tanığı 1451 tarihli Ferec'teki ev içinden ses belürdi ‘evin içinden bir ses yükseldi’ cümlesidir; ÈSTJa ise sözü XIV. yüzyıldan beri tanıklı bir Oğuz sözü sayar. Eski Anadolu Türkçesinde aynı biçimde bir ses- ‘ses çıkarmak’ fiili de kullanılmıştır. Daha eski kökeni belirsizdir; Starostin–Dybo–Mudrak ve Gülensoy onu yansıma nitelikli bir kök sayar.
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ses
- 16. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ses
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: ses
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: ses
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: ses