genç — Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Last updated: 15 Ekim 2026, 23:36 (Türkiye saati)

Word
592
kaynak
39
tarihsel tanık
111.924
en eski kayıt
8. yy.

genç

Yaşı ilerlememiş olan, ihtiyar karşıtı

Genç, Eski Türkçe kenç ‘çocuk, yavru, genç’ sözcüğünün devamıdır. Ön ses k- Eski Anadolu Türkçesinden başlayarak g- olmuştur; Tietze ve Clauson eski Osmanlıca biçimi genc diye verir, Türkiye Türkçesinde söz genç'tir. Clauson, Tietze, ETDES ve Starostin–Dybo–Mudrak sözcüğü Türkçe sayar; kenç IX.–X. yüzyıl Uygur metinlerinde ve Kaşgarlı'da ‘çocuk, hayvan yavrusu’ anlamıyla geçer. ETDES'e göre söz Moğolcaya kence olarak geçmiş, oradan bazı Türk dillerine geri dönmüştür. Stachowski ise Soğdca känč ‘kız’ sözcüğünden alıntı olabileceğini, kesin olmamakla birlikte daha elverişli bulur. Farsça genc ‘hazine’ ayrı bir sözdür.

  1. 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: kenç
  2. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: kenç
  3. 13. yy. · Karahanlı Türkçesi: kenç ~ kenc
  4. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: genç ~ genc
  5. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: genc
  6. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: genc
  7. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: genc
  8. 18. yy. · Osmanlı Türkçesi: genc
  9. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: genc
  10. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: genç

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Words

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. New word işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).