genç
Yaşı ilerlememiş olan, ihtiyar karşıtı
Genç, Eski Türkçe kenç ‘çocuk, yavru, genç’ sözcüğünün devamıdır. Ön ses k- Eski Anadolu Türkçesinden başlayarak g- olmuştur; Tietze ve Clauson eski Osmanlıca biçimi genc diye verir, Türkiye Türkçesinde söz genç'tir. Clauson, Tietze, ETDES ve Starostin–Dybo–Mudrak sözcüğü Türkçe sayar; kenç IX.–X. yüzyıl Uygur metinlerinde ve Kaşgarlı'da ‘çocuk, hayvan yavrusu’ anlamıyla geçer. ETDES'e göre söz Moğolcaya kence olarak geçmiş, oradan bazı Türk dillerine geri dönmüştür. Stachowski ise Soğdca känč ‘kız’ sözcüğünden alıntı olabileceğini, kesin olmamakla birlikte daha elverişli bulur. Farsça genc ‘hazine’ ayrı bir sözdür.
- 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: kenç
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: kenç
- 13. yy. · Karahanlı Türkçesi: kenç ~ kenc
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: genç ~ genc
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: genc
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: genc
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: genc
- 18. yy. · Osmanlı Türkçesi: genc
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: genc
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: genç