karar
Seçenekleri tarttıktan sonra izlenecek yolu belirleyen irade ve yargı; kişi ya da topluluk bu aşamada hangi adımı atacağını seçer, sonraki davranışlarını da seçiminin doğuracağı sonuçlara göre düzenler.
Karar, Arapça ḳarār ‘durma, yerleşme, istikrar’ sözcüğünden alınmıştır. Söz Karahanlı dönemine ait bir Kur'an Tercümesi'nde ḳarar ḳıl- ‘yerinde durmak’ öbeğiyle geçer; Harezm, Kıpçak ve Çağatay metinlerinde de ‘durma, huzur, sebat’ anlamıyla yaygındır. Tietze'nin 1451 tarihli Ferec tanıklarında temel anlam ‘durup kalma, yerleşme’dir; ‘değişmeyen düzen, ölçü’ ve ‘değişmez hüküm’ anlamlarını Tietze bu anlamdan türetir. Meninski 1687'de *kærār wirmek* ‘karar vermek’ deyimini kaydeder; karar almak ise Tietze'ye göre Fransızcanın etkisiyle yayılmıştır. Türk musikisinde ‘taksimde ana perdeye dönüş’ anlamı da vardır.
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: ḳarar
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: karâr ~ qarār
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: karār
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: karâr
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: karār ~ ḳarār
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ḳarār
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: karâr
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: karâr
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: karar