başka
Diğer şeylere benzemeyen; özge
Başka, baş adının yönelme hâli ekiyle kalıplaşmış biçimi olarak açıklanır: Tietze, Räsänen ve Gülensoy sözü baş + -ka ‘başa’ diye çözümler, Kâmûs-ı Türkî de ‘kendi başına, başlı başına’ anlamından türetir. Tietze Eski Türkçede başġa'nın aynı anlamla bulunduğunu yazar; ancak Kutadgu Bilig gibi eski metinlerde başḳa yalnız ‘başa’ anlamlı yönelme hâli olarak geçer (Bitigçi açıklaması). ‘Diğer’ ve ‘-den başka’ anlamları XIV. yüzyıl Harezm ve Kıpçak metinlerinden beri tanıklıdır. Stachowski ve ÈSTJa yönelme hâli açıklamasını aktarır, ama ‘başa’dan ‘diğer’e geçişi karanlık bulur.
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: başka ~ başqa
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: başka
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: başḳa ~ başka
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: başka
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: başka
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: başka
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: başka
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: başka