an (I)
Zamanın bölünemeyecek kadar kısa olan parçası; lahza, dakika
Zamanın en kısa, bölünmez parçasını anlatan an, Arapça ān ‘zaman, vakit’ sözünden alınmıştır. Osmanlıcada uzun ünlüsüyle ân diye yazılır; Evliyâ Çelebi Seyahatnâmesi'nde ol ân ‘o anda’ gibi kullanımlar görülür. Kâmûs-ı Türkî sözü ‘pek kısa zaman, lahza, dem’ diye açıklar ve an be an ‘gittikçe’ gibi kuruluşları kaydeder. Tietze'ye göre söz uzun ünlüsünü korumuş ve yakın zamana dek ince ünlülü ek almıştır (_o âne kadar_). Gülensoy ise sözü Eski Türkçe anta ‘o zaman’ ile ilişkilendirerek Türkçe sayar; bu görüş sözün alıntı özellikleri karşısında zayıf kalır (Bitigçi açıklaması).
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: an
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: ân
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: ân
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: ân
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: an