ihtiyaç
→ gereksinim
İhtiyaç, Arapça iḥtiyāc ‘gereksinme, muhtaçlık’ sözünden alınmıştır; Tietze, Stachowski, Karaağaç ve Kâmûs-ı Türkî bu kökende birleşir. Kâmûs-ı Türkî sözü Arapçanın ifti'âl kalıbında kurulmuş bir mastar olarak açıklar. Söz XIV. yüzyılda Harezm, Kıpçak ve Eski Anadolu metinlerinde görülür; Tietze sözün 1680'de Meninski sözlüğünde yer aldığını belirtir. XIX. yüzyılda ‘zorunlu gereksinim’in yanında ‘yoksulluk’ anlamı da yerleşmişti. Söz ‘muhtaç’ anlamında yüklem olarak da kullanılır: Evliyâ Çelebi bir kasabanın halkı için _hammâma ihtiyâç değillerdir_ der, Tietze aynı kullanımı XX. yüzyıl ağız derlemelerinden gösterir.
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: ihtiyāc
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: ihtiyāç
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ihtiyâc
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: ihtiyāc
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: ihtiyâc
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: ihtiyaç
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: ihtiyaç