mantık
Öncüllerden sonuç çıkarırken geçerli çıkarımı geçersizinden ayıran kuralları inceleyen disiplin; ilgili: → akıl.
Mantık, Arapça manṭiq sözcüğünden alınmıştır (Stachowski, Räsänen, Karaağaç). Kâmûs-ı Türkî sözü ‘söz söyleme’ anlamındaki nutk kökünden türemiş bir mastar sayar ve ilk anlamını ‘söz, kelam’ diye verir; ‘akla uygun söz söylemenin kurallarını inceleyen bilim’ anlamı bunun ardından gelir. Söz Anadolu'da XIV. yüzyıl başından beri tanıklanır: Gülşehrî'nin 1317 tarihli Mantıku't-Tayr'ında hikmet ve hey'et ile birlikte bir bilim adı olarak, Ahmed-i Dâ'î'de mantık-ı tayr ‘kuş dili’ tamlamasında geçer; XV. yüzyılda Nevâyî'de hem ‘dil’ hem ‘bilim’ anlamıyla görülür. Evliyâ Çelebi'de de ilm-i mantık ile bir hükümdarın ‘sözü’ anlamındaki mantık yan yana bulunur.
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: manṭıḳ
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: manṭıḳ
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: manṭıḳ
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: manṭıḳ
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: mantık