mensup — Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Last updated: 21 Ekim 2026, 08:37 (Türkiye saati)

Word
1262
kaynak
41
tarihsel tanık
31.441
en eski kayıt
8. yy.

mensup

Aile, meslek kuruluşu, kurum veya başka bir topluluk içinde üyelik bağı kurmuş kişi. Bu bağ soy, kayıt, görev ya da kişisel seçimle doğabilir; kişinin söz konusu çevrede nasıl bir yer tuttuğu ve bağlantının sürekliliği bağlamdan anlaşılır.

Mensup, Arapça mensūb sözcüğünden alınmıştır; Karaağaç sözü ‘bir yerle ya da bir kimseyle bağlantısı olan, -den olan, -e bağlı kimse’ anlamıyla kaydeder, Özön de nisbet'ten türemiş sayar. Tarihsel Derlem'de söz XIV. yüzyılda Anadolu'da Garib-nâme ve Kâbûs-nâme Tercümesi'nde, Kıpçak sahasında Gülistan Tercümesi'nde görülür. Osmanlı Türkçesinde Evliyâ Çelebi Seyahatnâmesi'nde bir görevliye bağlı esnaf, bir kazaya bağlı yerler, hatta talihi Zühre yıldızına bağlanan topluluklar için geçer. Türkiye Türkçesinde sözcük mensup yazılır ve aile, kurum ya da başka bir topluluk içinde üyelik bağı kurmuş kişiyi anlatır; mensubiyet ‘ilgililik, bağlılık’ da aynı Arapça kaynaktan gelir.

  1. 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: mensūb
  2. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: mensūb
  3. 15. yy. · Çağatay Türkçesi: mensūb
  4. 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: mensūb
  5. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: mensūb
  6. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: mensup

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Atlas yükleniyor…

Kategoriler

Kategoriler hazırlanıyor…

Kaynaklar dizini

Kaynak dizini hazırlanıyor…

Words

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. New word işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).