eşitlik
Karşılaştırılan niceliklerin, varlıkların veya durumların seçilen ölçüt açısından aynı değeri taşıması; sayı, büyüklük, pay ve imkân gibi farklı alanlarda belirlenebilir, ancak sonuç yalnız karşılaştırılan yön için geçerlidir; müsavilik, uygunluk, müsavat, muadelet.
Eşitlik, eşit sıfatına durum adı yapan -lik ekinin getirilmesiyle kurulmuştur; Gülensoy eşitlik'i hem eşit'in hem eş'in türevleri arasında sayar ve eşit'i eş+it diye çözümler. Taban eş, Eski Türkçeden beri ‘arkadaş, yoldaş; çiftin teki’ anlamlarıyla kullanılan bir sözdür; Stachowski onu Ortak Türkçe *ēš ‘bir çiftin teki’ne götürür. Kâmûs-ı Türkî eş'e ‘denk, müsavi, akran’ anlamını da verir. -it ekinin işlevi kaynaklarda açıklanmaz ve eşit'in tarihî bir tanığı incelenen kaynaklarda bulunmaz; söz yakın dönem türetmesi görünümündedir (Bitigçi açıklaması).
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: eşitlik