benlik
Kişinin kendisini kim olarak algıladığını ve ötekilerden nasıl ayrıldığını belirleyen öznel varoluş bütünü; ilgili: → kişilik.
Benlik, birinci tekil kişi zamiri ben'e soyut ad yapan -lik ekinin getirilmesiyle kurulmuştur; Tietze ve Gülensoy bu yapıyı açıkça verir. Sözcük XIII.–XIV. yüzyıldan beri Yûnus Emre Dîvânı'nda, Garib-nâme'de ve Çengnâme'de tasavvufî ‘ben bilinci, kişinin kendi varlığı’ anlamıyla sık geçer. Tietze ‘kendini beğenme, kibir’ anlamını 1340'lı yıllara ait Ferheng-nâme-i Sa‘dî'den, benliği gitmek ‘kendini kaybetmek’ deyimini 1451 tarihli Ferec'ten tanıklar. Meninski 1687'de sözü Latince *philautia* ‘kendini sevme’ karşılıkları arasında verir; Kâmûs-ı Türkî ‘enâniyet, gurur, kibir’ anlamını kaydeder.
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: benlik
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: benlik
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: benlik
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: benlik
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: benlik
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: benlik