kitle
Toplanılan mekânda birlikte görülen insanların bütünü; ilgili: → kalabalık.
Kitle, Arapça kutle sözünden gelen kütle'nin bir değişkesidir; Karaağaç kitle'yi doğrudan Arapça kütle'ye bağlar ve ‘insan topluluğu’ anlamıyla verir. Aynı sözlükte kütle ‘büyük parça, küme, yığın’, ‘insan topluluğu’, ‘insanların çoğunluğu’ ve fizikteki ‘kütle’ anlamlarını taşır. Böylece tek bir Arapça söz Türkiye Türkçesinde iki biçim kazanmış, kitle özellikle kalabalıklar için yerleşmiştir. Kâmûs-ı Türkî XIX. yüzyıl sonunda yalnız kütle biçimini, Arapça bir ad olarak ‘maden, taş gibi şeylerin iri parçası’ anlamıyla kaydeder; kitle biçimi ise Özön'ün Osmanlıca sözlüğünde kütle ile aynı başlıkta, onun değişkesi olarak yer alır.
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: kütle
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: kitle ~ kütle