iddia — Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Last updated: 20 Ekim 2026, 17:07 (Türkiye saati)

Word
1254
kaynak
41
tarihsel tanık
183.478
en eski kayıt
8. yy.

iddia

Bir yeterliği veya üstünlüğü, dayanağını göstermeden kendine yakıştırma; ilgili: → güven.

İddia, Arapça iddiʿāʾ sözcüğünden Osmanlı Türkçesi yoluyla gelmiştir. Kâmûs-ı Türkî'ye göre bu sözcük dava ile aynı Arapça kökten, ifti‘âl kalıbında kurulmuş bir mastardır. Tietze'nin en eski tanığı 1581 tarihlidir; Evliyâ Çelebi 17. yüzyılda _neslindeniz deyü iddi‘â ederler_ kalıbını ve _krallık iddi‘âsında olmak_ ‘bir unvana hak iddia etmek’ deyişini kullanır. Kâmûs-ı Türkî sözcüğün hukuktaki ‘davaya kalkışma’ anlamının yanında ‘sahip olmadığı bir niteliği kendine mal etme’, ‘kendini büyük görme’ ve ‘inat, ısrar’ anlamlarını kaydeder; Türkiye Türkçesinde ‘sav’ anlamı öne çıkar.

  1. 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: iddiʿā
  2. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: iddi‘â
  3. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: iddiâ
  4. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: iddia

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Atlas yükleniyor…

Kategoriler

Kategoriler hazırlanıyor…

Kaynaklar dizini

Kaynak dizini hazırlanıyor…

Words

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. New word işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).