iddia
Bir yeterliği veya üstünlüğü, dayanağını göstermeden kendine yakıştırma; ilgili: → güven.
İddia, Arapça iddiʿāʾ sözcüğünden Osmanlı Türkçesi yoluyla gelmiştir. Kâmûs-ı Türkî'ye göre bu sözcük dava ile aynı Arapça kökten, ifti‘âl kalıbında kurulmuş bir mastardır. Tietze'nin en eski tanığı 1581 tarihlidir; Evliyâ Çelebi 17. yüzyılda _neslindeniz deyü iddi‘â ederler_ kalıbını ve _krallık iddi‘âsında olmak_ ‘bir unvana hak iddia etmek’ deyişini kullanır. Kâmûs-ı Türkî sözcüğün hukuktaki ‘davaya kalkışma’ anlamının yanında ‘sahip olmadığı bir niteliği kendine mal etme’, ‘kendini büyük görme’ ve ‘inat, ısrar’ anlamlarını kaydeder; Türkiye Türkçesinde ‘sav’ anlamı öne çıkar.
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: iddiʿā
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: iddi‘â
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: iddiâ
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: iddia