cilt
Bedeni dış çevreden ayıran, duyum ve korunma işlevleri taşıyan canlı örtü; ilgili: → ten.
Cilt, Arapça cild ‘deri’ sözünden gelir. Tietze ‘kitap kabı’ anlamını da Arapça söze bağlar, Stachowski Arapça biçime ‘deri’ ve ‘cilt’ anlamlarını birlikte verir; Kâmûs-ı Türkî ise ‘kitap kabı’ ve ‘eserin bölümü’ anlamlarının Arapçada olmadığını, Türkçeye özgü olduğunu söyler. Türkçede söz XIV. yüzyıl Süheyl ü Nev-bahâr'da ‘kitap kabı’ anlamıyla görülür; Osmanlı döneminde ‘deri, meşin’, ‘kitap kabı’ ve ‘eserin bölümü’ anlamlarında yaşamış, Evliyâ Çelebi'de kitap sayma birimi olarak sık geçer. Türkiye Türkçesinde söz sonundaki d'nin yazımda da t ile gösterilmesiyle cilt biçimi yerleşmiştir.
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: cild
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: cild
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: cild
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: cild
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: cild
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: cilt