kelime
Konuşurken veya yazarken tek başına kullanılabilen, belli bir anlam ya da dil bilgisi görevi taşıyan dil birimi. Çekim ekleriyle farklı biçimlere girebilir, cümledeki yeri ve çevresindeki sözler hangi anlamının öne çıkacağını belirler; söz, sözcük, lügat.
Kelime, Arapça kalima ‘söz, sözcük’ sözünden alınmıştır; Tietze, Stachowski, Räsänen ve Karaağaç bu kökende birleşir. Söz Türkçe metinlere dinî çeviriler yoluyla erken girmiştir: Tarihsel Derlem'de ilk tanığı XI. yüzyılın Karahanlı Kur'an Tercümesi'ndedir. Dede Korkut Kitabı'nda bir ḳaç kelime ḫaber ‘birkaç sözlük haber’ gibi kullanımlar görülür; kelime-i şehadet gibi dinî kalıplar da yaygındır. Anadolu ağızlarındaki ‘bağ çubuğu’ anlamlı kelime ise Yunancadan gelen başka bir sözdür.
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: kelime
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: kelime
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: kelime
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: kelime
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: kelime
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: kelime
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: kelime