aranmak
Kişiyi, nesneyi veya bilgiyi bulmaya, incelemeye ya da iletişim kurmaya yönelik girişimin hedefi olmak; ilgili: → aramak.
Aranmak, ‘aramak’ fiilinin gövdesi ara- üzerine -n- ekinin getirilmesiyle kurulmuş bir fiildir. Bu ek hem edilgenlik hem dönüşlülük bildirdiği için sözcük iki ayrı işlev taşır: ‘arama işine konu olmak’ ve ‘kendi üstünde ya da çevresinde bir şey aramak’. Tietze bu iki kullanımı ayrı maddelerde verir. Kâmûs-ı Türkî taharri olunma ve üstünü başını yoklama anlamlarının yanında ‘değeri sonradan anlaşılmak’ anlamını da kaydeder; Türkiye Türkçesindeki ‘eksikliği duyulmak’ kullanımı bu çizgiyi sürdürür. Bilinen en eski tanığı XV. yüzyılda derlenen Saltuk-nâme'dedir (_aranmağa kâbil olmadı_); sözlüklerdeki en eski kaydı Meninski'nin 1687'de yayımlanan sözlüğündedir.
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: aranmak
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: aranmak
- 18. yy. · Osmanlı Türkçesi: aranmak
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: aranmak
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: aranmak