muhalefet
Bir tutum, görüş veya davranışı benimsemeyip ona açıkça karşı çıkma; aykırılık.
Muhalefet, Arapça muḫālafa ‘karşıt olma, aykırılık’ sözünden alınmıştır (Tietze, Stachowski); Kâmûs-ı Türkî sözü müfâ‘ale kalıbında bir masdar olarak açıklar. Söz XIV. yüzyılda Kıpçak sahasında Gülistan Tercümesi'nde, Anadolu'da Kâbûs-nâme Tercümesi'nde muhalefet kıl- / et- ‘karşı çıkmak’ birleşikleriyle görülür; XV. yüzyılda Ferec ba'de'ş-şidde'de ‘şeriata aykırılık’ anlamında da geçer. Evliyâ Çelebi Seyahatnâmesi'nde söz sık sık inâd ile birlikte ‘inat edip karşı koymak’ anlamında kullanılır. XIX. yüzyılda ‘uyumsuzluk’ ve ‘düşmanlık’ anlamları kaydedilir; ‘iktidar dışındaki partiler’ anlamı Türkiye Türkçesinde gelişmiştir.
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: muḫālefet
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: muḫālefet
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: muḫālefet
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: muḫālefet
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: muḫālefet
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: muḫālefet
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: muhalefet