tehlike
İnsana, çevreye veya bir varlığın bütünlüğüne ağır hasar verebilecek etken ya da koşul; ilgili: → risk.
Tehlike, Arapça tehluke sözünden alınmıştır. Kâmûs-ı Türkî sözü helâk ile aynı kökten açıklar ve ‘helâke yol açabilecek durum, muhatara’ diye tanımlar; aynı maddede tehlikeli sıfatını da verir. Söz XIV. yüzyılda Şeyhoğlu'nun Kâbûs-nâme tercümesinde tehlüke okunuşuyla geçer, XV. yüzyılda Saltuk-nâme'de tehlike ve tehlüke okunuşlarıyla görülür; Meninski 1687'de sözü Latin harfleriyle tehlike diye yazar. Karaağaç Arapça biçimi tehluke olarak verir; Özön Osmanlıca için tehlike'nin yanında tehlüke söyleyişini de kaydeder. Türkiye Türkçesindeki tehlike biçiminde ikinci hecedeki ünlü değişmiştir (Bitigçi açıklaması).
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: tehlüke
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: tehlike ~ tehlüke
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: tehlike
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: tehlike
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: tehlike