koruyucu
Birini veya bir şeyi koruyan, kollayan, gözeten kimse; muhafız
Koruyucu, ‘korumak’ fiilinin gövdesi koru- üzerine fiilden sıfat ve ad yapan -(y)ucu ekinin getirilmesiyle kurulmuş Türkçe bir sözcüktür. Taban fiil Eski Türkçede korı- biçimiyle Kül Tigin Yazıtı'nda, Uygurca metinlerde ve Divanü Lugati't-Türk'te geçer; aynı kökten korığ ‘korunan yer’ adı da türemiş, koru sözcüğüne ulaşmıştır. Türevin kendisi XIX. yüzyılın ilk yarısında Hindoğlu'nun sözlüğünde Fransızca patron ve protecteur karşılığı olarak görülür; Gülensoy onu koru- fiilinin Türkiye Türkçesindeki türevleri arasında sayar. ‘Asalağı dış ortamda yok eden’ anlamı, sözcüğün bilimsel terim olarak da kullanıldığını gösterir.
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: koruyucu
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: koruyucu