bence
Konuşanın ileri sürdüğü yargının kendi değerlendirmesine dayandığını gösteren zarf. Öznel görüşü ortak bilgi ya da kesin kanıttan ayırır; bir öneriye katılma, itiraz veya yorum bildirilirken sorumluluğu sözü söyleyen kişiye bağlar.
Bence, birinci tekil kişi zamiri ben'e -ce ekinin getirilmesiyle kurulmuş bir zarftır. Bianchi ile Kieffer'in 1835 tarihli sözlüğü -ce ekinin adlara ‘göre’ anlamı kattığını belirtir ve bence'yi ‘bana göre, kanımca’ diye örnekler; Kâmûs-ı Türkî de ben maddesinde bence'yi benden ve bensiz ile birlikte zamirin kullanılan biçimleri arasında sayar. Kökteki ben, Tietze'ye göre Eski Türkçe ben'in devamıdır; Stachowski Ana Türkçe *bén biçimini kurar, Gülensoy da Eski Türkçede ben ile men biçimlerinin yan yana bulunduğunu gösterir.
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: bence
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: bence